> obwód miński > rejon mołodeczański > wieś Rakuciewszczyzna > Museum Maksyma Bahdanowicza
Rakuciewszczyzna. Museum Maksyma Bahdanowicza
Rakuciewszczyzna.  Museum Maksyma Bahdanowicza

Museum Maksyma Bahdanowicza | Rakuciewszczyzna

Współrzędne geograficzne:
54 15'12.52"N, 27 5'32.26"E

Albumy zdjęć

Wybrane zdjęcia

Rakuciewszczyzna.  Museum Maksyma Bahdanowicza

Dom-muzeum Maksyma Bogdanowicza w Rakuciewszczyźnie Foto © . |

Rakuciewszczyzna.  Museum Maksyma Bahdanowicza

Maksym Bohdanowicz (1891-1917). Fotografia z Wikipedii Foto © . |

Rakuciewszczyzna.  Museum Maksyma Bahdanowicza

Rakuciewskie lato 2005 Foto © |

Maksym Bohdanowicz - młody poeta początku XX wieku

Urodzony 9 grudnia 1891 roku w Mińsku, zmarł 25 maja 1917 roku w Jałcie. Białoruski poeta, prozaik, krytyk literacki, historyk, tłumacz literatury niemieckiej i francuskiej.

Maksim Bahdanowicz urodził się w rodzinie etnografa, Adama Bahdanowicza. Po śmierci matki, w 1896 roku wraz z ojcem i rodzeństwem przeniósł się do Niżniego Nowogrodu, gdzie wychował się poza środowiskiem białoruskim. W latach 1902-1908 uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum w Niżnim Nowogrodzie. W roku 1908 wraz z rodziną przeniósł się do Jarosławia, w którym ukończył liceum prawnicze. Pomimo, iż uzyskał rosyjskie wykształcenie, poeta był świadom swego pochodzenia i interesował się wszystkim co białoruskie. Wedle świadectw ojca, Maksim Bahdanowicz zaczął pisać wiersze po białorusku w wieku 10 lat.

Jako 16-latek, w 1907 roku młody Bahdanowicz zadebiutował prozą poetycką Muzyka w piśmie "Nasza Niwa" wydawanym w Wilnie. Rok po śmierci brata Wadima w 1909 roku poeta po raz pierwszy odwiedził Jałtę. Wyjazd ten związany był z chorobą Bahdanowicza - gruźlicą. Na rok przed śmiercią w 1916 roku poeta zamieszkał w Mińsku, gdzie podjął pracę w administracji publicznej (jako członek gubernialnej komisji żywnościowej). Tworzył nie tylko własne dzieła, tłumaczył na język białoruski między innymi Heinego, Schillera, Horacego i Verlaine'a.

Po raz drugi i zarazem ostatni, w marcu 1917 roku, Bahdanowicz wyjechał do Jałty, gdzie spędził swe ostatnie dni. 25 V 1917 roku poeta zmarł w wieku 26 lat na gruźlicę, która wcześniej zabrała jego matkę i brata.

W twórczość Bohdanowicza pojawiają się motywy biblijne np. w powieści Apokryf oraz w Łabędziu straceńcu (1916 r). Sporą część swej poezji poeta poświęca motywowi folklorystycznemu. Do wierszy o folklorze zalicza się: Wodnika, Nad jeziorem, Rusałkę, Leśnika, Jezioro, Króla węży oraz cykl Wiersze na modłę białoruską.

Bahdanowicz należy do grona poetów, dla których wolność i niepodległość są bardzo ważne. Poeta nie mógł pogodzić się z sytuacją, w jakiej znalazła się jego ojczyzna, co odzwierciedla wiersz Kraju Ojczysty! Wyklęty przez Boga. Nieobcy Bahdanowiczowi był także motyw kobiety, na co dowodem są cykle poetyckie Madonny, oraz Miłość i mogiła. Z kolei wiersz Wieczór składa się na cykl wierszy poświęconych motywowi nocy, wieczoru i ciemności. Prawdopodobnie ze względu na swoją chorobę poeta często poruszał temat śmierci, miedzy innymi w wierszach: Beznadziejność, Tak wiele w naszym życiu jest dróg..., Dziadek, itd.

W poezji Bahdanowicza przeplatają się ze sobą wątki romantyczne z modernistycznymi i realistycznymi, a wiersze obfitują różnorodnością tematyki. Poeta pisał także prozę, podejmował wątki historyczne, filozoficzne i etyczne. Zajmował się także pracami krytycznoliterackimi oraz podejmował się tłumaczeń z języka francuskiego, niemieckiego, łaciny i greki.

W 1982 r. w Grodnie otwarte zostało muzeum Bahdanowicza, mieszczące się w domu, w którym mieszkał w latach 1892-1896. Zaś rok 1991 został ogłoszony przez UNESCO rokiem Bahdanowicza.

Wikipedia, wolna encyklopedia
(A.O.)




O Bohdanowiczu, muzeach i legendzie

Muzeum Maksyma Bogdanowicza mieści się w domu mieszkalnym z końca XIX stulecia, na Trojeckim przedmieściu w Mińsku

Muzeum Coś gruntownego, konserwatywnego Ale jest to muzeum młodego poety, i jest równie młode, dopiero ukończyło 25 lat. Wartość spadku Maksyma Bogdanowicza Białorusini uświadomili sobie już dawno, w latach 20tych ubiegłego stulecia.

Niedawno historyk Wital Skalaban prześledził drogę unieśmiertelnienia pamięci Maksyma Bogdanowicza. Jeszcze w roku 1918 w Mińsku zamierzano założyć białoruski narodowy dom jego imienia. Ale w latach 1930 Maksym Bogdanowicz już był symbolem wpływów burżuazyjnych, upadku. Przez dziesięciolecia jego imię pomijano milczeniem. Ludzie byli zastraszeni, nie chcieli ryzykować życia za nieżyjącego Bogdanowicza Ale dzięki Bogu czasy się zmieniły.

Do Związku Pisarzy i KC partii zaczęły wpływać listy z prośbami o unieśmiertelnienie pamięci klasyka. W roku 1981, przed 90 rocznicą urodzin poety, muzeum zostało otwarte. Pojawiły się filie: w roku 1991 Białoruska chatka, dom, w którym mieszkał Maksym Bogdanowicz podczas swojego przyjazdu w roku 1916 do Mińska, w roku zaś 1994 filia we wsi Rakutiewszczyna.

Kilka lat temu w Rakutiewszczynie wybuchł pożar, spalone zostały dwa budynki ekspozycji Gorące, suche lato, drewniane budynki z trzcinowymi dachami. Może spowodował to wyrzucony niedopałek Istnieje wersja, że ogień powstał przez pustą butelkę, która na słońcu zadziałała jak soczewka Bezpowrotnie zatracono około 70 bardzo interesujących eksponatów. Chcielibyśmy oczywiście odbudować budynki. Tym bardziej, że jest pomysł poprowadzenia tam trasy turystyki wiejskiej.

Z imieniem Maksyma Bogdanowicza wiąże się dużo legend. Na przykład przy grobie poety w Jałcie mnożna zobaczyć kota Zjawisko to jest oczywiście traktowane w sposób bardzo mistyczny. A kiedy odprawiana jest msza o spokój duszy Maksyma, w świątyni koniecznie lata motylek, jak w słynnym wierszu poety.

No, mogę jeszcze nadmienić, że kiedy w Rakutiewszczynie odbywa się święto poezji, koniecznie przylatuje bocian i krąży nad sceną Człowiekowi potrzebne są bajki...

Walentina Żdanowa
Bajka o motylu i bocianie, czyli Dom poety" fragmenty
. Belarus", 1(892), styczeń, 2009
(A.O.)


Wiadomości