> obwód miński > rejon mołodeczański > miasteczko Bienica > Kościół Św. Trójcy
Bienica. Kościół Św. Trójcy
Bienica. Kościół Św. Trójcy

Kościół Św. Trójcy | Bienica

Wybrane zdjęcia

Bienica. Kościół Św. Trójcy

Foto © |

Bienica. Kościół Św. Trójcy

Kościół Św. Trójcy w Bienicy Foto © ֳ (bystar) |

Bienica. Kościół Św. Trójcy

Wnętrze Foto © ̳ |

Kościół katolicki pod wezwaniem Świętej Trójcy

Pobernardyński, fundacji kasztelana witebskiego i trockiego Michała Kazimierza Kociełła, wzniesiony w stylu barokowym w latach 1701-04, w 1866 roku przerobiony na cerkiew prawosławną, w 1919 roku zwrócony katolikom. Remontowany, zamknięty w 1948 roku, zdewastowany, zwrócony wiernym w 1988 roku. W latach 90 rozpoczęto remont.

Jest to świątynia dwuwieżowa, wzniesiona na planie krzyża, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i krótkimi ramionami transeptu. Nad skrzyżowaniem naw znajduje się kopuła osadzona na ośmiobocznym bębnie, zwieńczona ośmioboczną latarnią z namiotowym dachem. Fasadę flankują trójkondygnacyjne czworoboczne wieże, których górne kondygnacje łączy szczyt o falistej linii.

We wnętrzu zachowały się częściowo zniszczone nagrobki Kociełłów: Tadeusza (1736-1799) i jego syna Michała Kazimierza (1767-1813). W podziemiach kościoła znajdują się krypty grobowe, w których chowano Kociełłów i późniejszych właścicieli Bienicy Szwykowskich. Według tradycji fundator kościoła Michał Kazimierz Kociełł (1653-1722) pochowany był nie w krypcie, ale pod progiem świątyni.

Zachowała się część kamiennego ogrodzenia kościoła z czterosłupową barokową bramą zwieńczoną frontonami o falistych liniach.

Wzniesiony wraz z kościołem klasztor bernardynów skasowano w 1851 roku, a jego zabudowania rozebrano w końcu XIX wieku.

Legendy związane z fundacją kościoła

Z fundacją kościoła wiąże się ciekawa legenda.

Pewnego razu, gdy Kociełł wracał do domu z Mołodeczna, konie poniosły, porwały uprząż i zrzuciły stangreta. Przerażony właściciel Bienicy przysiągł, że wybuduje kościół tam, gdzie konie się zatrzymają. Wówczas konie nagle stanęły, a wdzięczny Kociełł odmówił pacierz i w dwa lata później wzniósł bienicki kościół.

Przed śmiercią fundator kościoła kazał namalować swój portret naturalnej wielkości i przedstawić na nim również szkatułę z workami pieniędzy, na których wyraźnie wymalowano sumy, które zawierają.

Testament Kociełła wyjaśniał, że obraz ma być umieszczony w kościele, a przedstawione na nim sumy są zakopane w jego grobie i użyte mogą być jedynie na remont kościoła, gdyby uległ on kiedyś pożarowi.

Według innego podania, w kilkadziesiąt lat po śmierci Kociełła, gdy spłonął dach na budynku klasztornym (ale nie na kościele), bernardyni postanowili wykorzystać pieniądze fundatora. Jednak po otwarciu grobu nagle zgasły wszystkie światła, a kamień grobowy runął sam z powrotem na swoje miejsce, śmiertelnie przerażając braciszków.

Od tej pory nikt już nie śmiał niepokoić Kociełła. Obraz przedstawiający Kociełła z workami dukatów wisiał w kościele do czasu zamienienia go na cerkiew. Wówczas przeniesiono go do dworu bienickiego, gdzie znajdował się do 1939 roku.

Grzegorz Rąkowski
Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Burchard Edition, Warszawa 1997
(A.O.)

Rok budowy (przebudowy): 1701-04
Współrzędne geograficzne:
54 20'47.81"N, 26 33'23.82"E

Albumy zdjęć