> obwód brzeski > rejon baranowicki > miasteczko Stołowicze > Cerkiew Zaśnięcia NMP
Stołowicze. Cerkiew Zaśnięcia NMP
Stołowicze. Cerkiew Zaśnięcia NMP

Cerkiew Zaśnięcia NMP | Stołowicze

Rok budowy (przebudowy): 1740-46, 1868
Współrzędne geograficzne:
53 12'47.33"N, 26 2'20.69"E

Albumy zdjęć

Wybrane zdjęcia

Stołowicze. Cerkiew Zaśnięcia NMP

Fasada główna Foto © |

Stołowicze. Cerkiew Zaśnięcia NMP

Fasada główna Foto © ̳ |

Stołowicze. Cerkiew Zaśnięcia NMP

Chór Foto © . |

Cerkiew prawosławna pod wezwaniem Zaśnięcia NMP w Stołowiczach

Pierwotnie kościół katolicki pod wezwaniem Św. Jana Chrzciciela, fundowany w 1740 roku przez komandora Zakonu Kawalerów Maltańskich na Litwie, Michała Dombrowskiego. Wybudowany w latach 1740-46 w stylu baroku wileńskiego według projektu słynnych architektów Józefa Fontany i Jana Krzysztofa Glaubitza. W 1863 roku zamieniony na cerkiew prawosławną.

W mury świątyni, jako prezbiterium, została włączona kaplica Loretańska fundowana w 1639 roku przez pierwszego komandora maltańskiego na Litwie i założyciela komandorii w Stołowiczach księcia Zygmunta Karola Radziwiłła. Świątynia jest trójnawową bazyliką z niskim prezbiterium i zakrystiami. Fasada, flankowana dwoma wieżami, rozdzielona jest na trzy kondygnacje za pomocą złożonego gzymsu. Głównymi elementami dekoracyjnymi są wielowarstwowe pilastry. W dolnej kondygnacji, po obu stronach wejścia, znajdują się dwie pary półkolumn. Środkowa część fasady zwieńczona jest prostokątnym szczytem z półkoliście zamkniętym otworem. Dwukondygnacyjne elewacje boczne rozczłonkowane są za pomocą pilastrów i wysokich otworów okiennych. Stiukowa dekoracja wnętrza została wykonana według projektu Jana Krzysztofa Glaubitza. Jej najcenniejszym elementem jest dwukondygnacyjny ołtarz główny ozdobiony kolumnami i pilastrami, zwieńczony ozdobnym kartuszem.

Grzegorz Rąkowski
Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Burchard Edition, Warszawa 1997
(A.O.)

Wiadomości