> obwód witebski > rejon szumiliński > wieś Nieporoty > Kościół NMP
Nieporoty. Kościół NMP
Nieporoty. Kościół NMP

Kościół NMP | Nieporoty

Nie istnieje
Rok budowy (przebudowy): 1777 (1), ? (2)
Utracony: 1812 (1), 1930-x (2)

Albumy zdjęć

Wybrane zdjęcia

Nieporoty. Kościół NMP

Kościół w Nieporotach. Fot. z lat 1900 |

Kościół w Nieporotach

... Znów tak uboga parafijka, że biedny pasterz musi wciąż myśleć o zdobyciu środków na niezbędne wydatki. Chodzi wśród ludzi anegdota, że kiedyś zbóje napadli na kapłana, by go ograbić, ale kiedy ten powiedział, jaką ma parafję, zlitowano się nad nim i wnet go uwolniono. Podobno zlitowawszy się nad nim rabusie dali mu jakąś zapomogę. Taki wypadek mógł się zdarzyć i z proboszczem nieporockim. Nędza naokoło, nędza i w kościółku starym, nędza i w plebanji. Nieporoty jest to wieś nieduża i majątek dawniej Rekściów. Leżą Nieporoty w fatalnej miejscowości, naokoło błota i trzęsawiska, a dawniej kościół leżał na półwyspie otoczonym wodą, a że nawet w roku 1801 Michał Milkiewicz, kolator kościoła zmuszony był przenieść go na teraźniejsze miejsce.

Jak sąsiednie parafję są lesiste, tak Nieporoty nie mają prawie wcale lasów, a mieszkańcy na opal kopią sobie torf, którego tutaj poddostatkiem. Choć liczba parafjan mała, bo nie dochodzi 500, jednak owieczki pasterza nieporockiego rozrzucone są daleko, aż w trzech powiatach.

Na tej wielkiej przestrzeni mieszkają parafjanie nieporoccy 5 majątków (gdzie jednak właściciele nie mieszkają stale) i trochę szlachty i wieśniaków na dzierżawkach.

Naturalnie ludność to niestała, a nie mając kawała swej ziemi, ciągle wędruje szukając nowej placówki lepszej i dogodniejszej. Co rok prawie zmieniają się parafjanie. Trudno nawet wymagać, aby ci niestali mieszkańcy dbali o kościół, o utrzymanie proboszcza.

Kościół stary, drewniany, pod wezwaniem Najśw. Maryi, wzniesiony w roku 1777 przez Michała Mitkiewicza i synów jego Szymona i Bartłomieja. Stary to kościół, oryginalny styl, ale z każdego kąta przemawia tu tradycja. I stare zczerniałe obrazy i zjedzone przez ząb czasu ołtarze, przypominają nam o dawnych lepszych czasach. Nie dużo mamy wiadomości o kościele, bo w roku 1812 podczas wojny z Francuzami spłonął kościół, plebanja i archiwum.

W rozległej parafji znajduje się kilka kaplic: Plechówka, fundacyi Teresy Kossowskiej 1799 r., Mikołajów, fundacji Jakóba Zablockiego w roku 1818, w Pojezierzu fundacji Jana i Doroty Reksciów z r. 1750, a nareszcie orator jum w dobrach Zuzanów, w majątku Marji hr. Zabiełłowej.

Przedostatni proboszcz ks. Posejpał odnowił też kaplicę w Starym Siole i odprawiał tam nabożeństwa. W ostatnich latach był tu proboszczem ks. Posejpal, którego zdrowie nadwerężyły niehygieniczne warunki plebanji i w ogólności całej pracy pasterskiej. Zagrożony suchotami, musiał jechać na kurację, miał nawet zapewnione środki na nią, ale na czas urlopu nie dostał i umarł na suchoty.

Po nim objął parafję ks. Buzycki, który i do dziś zarządza parafją. Ks. Buzycki wykonał restaurację kościoła, który bardzo już jej potrzebował.

Nasze Kościoły
TOM 1. Część 3.
ARCHIDIECEZJA MOHYLOWSKA. Witebszczyzna.
POD REDAKCJĄ Ks. JOZAFATA ŻYSKARA.
Warszawa, 1912