Wybrane zdjęcia
Bobrowicka cerkiew unicka i ks. Bolesław Poczopko Foto © Elzbieta Miedzybrodzka |
Drewniany kościoł parafialny obrzadku slowiansko-bizantynskiego, pod wezwaniem Sw.Jana Ewangelisty i sw Parascewy Meczennicy, wybudowany w 1932 r, sumptem ofiarodawców, staraniem proboszcza Ks. Bolesława Poczopki.
Ks. Bolesław Poczopko był proboszczem w Bobrowiczach od 1926 r. do śmierci. Umarł w 1940 r. w szpitalu w Telechanach i w Telechanach został pochowany na cmentarzu katolickim. Na fotografii za nowa cerkwia, budynek starej, zniszczonej - do ktorej chodzili Bobrowiczanie do 1932 r.
Bolesław urodził się 13.10.1884 r. we wsi Ulany w powiecie wileńskim. Pochodził z katolickiej rodziny chłopskiej. Był synem Antoniego Poczopki. W latach 1899-1905 uczył się w gimnazjum w Wilnie. Po ukończeniu sześciu klas przerwał naukę i jesienią 1905 r. wstąpił do katolickiego seminarium duchownego w Wilnie. Po dwóch latach zrezygnował z nauki w seminarium. W latach 1908-1909 pracował w Petersburgu. Obracał się w środowisku białoruskich działaczy. Po powrocie z Petersburga pracował jako nauczyciel prywatny na Litwie. Przygotowywał się do eksternistycznych egzaminów maturalnych, które zdał w 1911 r. w gimnazjum w Szawlach.
W latach 1913-1915 (do lipca) B. Poczopko pracował w redakcji wileńskiego katolickiego tygodnika „Biełarus" początkowo jako kierownik działu religijnego, a od lutego 1914 r. jako jego redaktor. Jednocześnie opracował i wydał kilka książek o tematyce religijno-moralnej i książkę do nabożeństwa pt. Boh z nami. Ponadto opracował w języku białoruskim Historię biblijną Starego i Nowego Testamentu, Żywoty świętych i in., które w związku z wybuchem wojny nie zostały wydane.
W czasie okupacji niemieckiej od jesieni 1916 r. do jesieni 1918 r. Poczopko uczył języka białoruskiego i łacińskiego w Białoruskim Seminarium Nauczycielskim w Świsłoczy. Opracował pierwszą gramatykę współczesnego języka białoruskiego, wydaną w 1918 r. w Wilnie. Po I wojnie światowej w latach 1920-1926 pracował jako nauczyciel w szkołach powszechnych powiatu wołkowyskiego. Pracę tę traktował jako tymczasową, zamierzał bowiem powrócić do stanu duchownego.
W 1921 r. po otrzymaniu zezwolenia Stolicy Apostolskiej Bolesław Poczopko zmienił swój dotychczasowy obrządek łaciński na wschodni (unicki) i od 1922 r. kształcił się zaocznie w greckokatolickim seminarium duchownym we Lwowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 25.07.1926 r. z rąk metropolity Andrzeja Szeptyckiego. Tuż po święceniach został proboszczem parafii unickiej w Bobrowiczach w powiecie kosowskim na Polesiu, gdzie zbudował cerkiew. Pracę duszpasterską prowadził w języku białoruskim. Propagował ideę unii kościelnej, m. in. wydał ulotkę Szto takoje Unia. Współpracował z czasopismami "Biełaruskaja Krynica", "Chryścijanskaja Dumka" i "Przegląd Wileński". Ponadto w języku białoruskim i rosyjskim drukował swe materiały i opracowania o tematyce unijnej w czasopismach księży jezuitów "Da Złuczeńnia" (Albertyn, 1932-1936) i "K sojedinieniju" (Wilno, 1932-1936; 1938).
Zmarł wskutek choroby serca 26.12.1940 r. w szpitalu w Telechanach w powiecie kosowskim na Polesiu i tam został pochowany.
Książki:
Miatawyja listoczki, Wilno 1914;
Żyćcio papieża Piusa X, WiIno 1914;
Czalawiek na wyższynie swajej hodnaści, Wilno 1915;
Boh z nami, Wilno 1915;
Światy Jozafat Kuncewicz, Wilno 1916;
Hramatyka bielaruskaj mowy, Wilno 1918;
Jak wuczyć nas wieryć i żyć swataja Chrystowaja pausiudnaja Cerkwa, Wilno 1932.
Ks. Bolesław Poczopko był proboszczem w Bobrowiczach od 1926 r. do śmierci. Umarł w 1940 r. w szpitalu w Telechanach i w Telechanach został pochowany na cmentarzu katolickim. Na fotografii za nowa cerkwia, budynek starej, zniszczonej - do ktorej chodzili Bobrowiczanie do 1932 r.
Poczopko Bolesław
Пачопка Баляслаў
(1884-1940)
Bolesław urodził się 13.10.1884 r. we wsi Ulany w powiecie wileńskim. Pochodził z katolickiej rodziny chłopskiej. Był synem Antoniego Poczopki. W latach 1899-1905 uczył się w gimnazjum w Wilnie. Po ukończeniu sześciu klas przerwał naukę i jesienią 1905 r. wstąpił do katolickiego seminarium duchownego w Wilnie. Po dwóch latach zrezygnował z nauki w seminarium. W latach 1908-1909 pracował w Petersburgu. Obracał się w środowisku białoruskich działaczy. Po powrocie z Petersburga pracował jako nauczyciel prywatny na Litwie. Przygotowywał się do eksternistycznych egzaminów maturalnych, które zdał w 1911 r. w gimnazjum w Szawlach.
W latach 1913-1915 (do lipca) B. Poczopko pracował w redakcji wileńskiego katolickiego tygodnika „Biełarus" początkowo jako kierownik działu religijnego, a od lutego 1914 r. jako jego redaktor. Jednocześnie opracował i wydał kilka książek o tematyce religijno-moralnej i książkę do nabożeństwa pt. Boh z nami. Ponadto opracował w języku białoruskim Historię biblijną Starego i Nowego Testamentu, Żywoty świętych i in., które w związku z wybuchem wojny nie zostały wydane.
W czasie okupacji niemieckiej od jesieni 1916 r. do jesieni 1918 r. Poczopko uczył języka białoruskiego i łacińskiego w Białoruskim Seminarium Nauczycielskim w Świsłoczy. Opracował pierwszą gramatykę współczesnego języka białoruskiego, wydaną w 1918 r. w Wilnie. Po I wojnie światowej w latach 1920-1926 pracował jako nauczyciel w szkołach powszechnych powiatu wołkowyskiego. Pracę tę traktował jako tymczasową, zamierzał bowiem powrócić do stanu duchownego.
W 1921 r. po otrzymaniu zezwolenia Stolicy Apostolskiej Bolesław Poczopko zmienił swój dotychczasowy obrządek łaciński na wschodni (unicki) i od 1922 r. kształcił się zaocznie w greckokatolickim seminarium duchownym we Lwowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 25.07.1926 r. z rąk metropolity Andrzeja Szeptyckiego. Tuż po święceniach został proboszczem parafii unickiej w Bobrowiczach w powiecie kosowskim na Polesiu, gdzie zbudował cerkiew. Pracę duszpasterską prowadził w języku białoruskim. Propagował ideę unii kościelnej, m. in. wydał ulotkę Szto takoje Unia. Współpracował z czasopismami "Biełaruskaja Krynica", "Chryścijanskaja Dumka" i "Przegląd Wileński". Ponadto w języku białoruskim i rosyjskim drukował swe materiały i opracowania o tematyce unijnej w czasopismach księży jezuitów "Da Złuczeńnia" (Albertyn, 1932-1936) i "K sojedinieniju" (Wilno, 1932-1936; 1938).
Zmarł wskutek choroby serca 26.12.1940 r. w szpitalu w Telechanach w powiecie kosowskim na Polesiu i tam został pochowany.
Jerzy Turonek
BibliografiaKsiążki:
Miatawyja listoczki, Wilno 1914;
Żyćcio papieża Piusa X, WiIno 1914;
Czalawiek na wyższynie swajej hodnaści, Wilno 1915;
Boh z nami, Wilno 1915;
Światy Jozafat Kuncewicz, Wilno 1916;
Hramatyka bielaruskaj mowy, Wilno 1918;
Jak wuczyć nas wieryć i żyć swataja Chrystowaja pausiudnaja Cerkwa, Wilno 1932.
Białoruski ruch chrześcijański XX wieku:
słownik biograficzno-bibliograficzny,
pod redakcją Jerzego Garbińskiego i Jerzego Turonka
Warszawa: Polska Akademia Nauk, Instytut Slawistyki, 2003